Afzender

Een pakketje uit China dat twee maanden onderweg was bestaat uit een soort mini-vuilniszak. De afzender is: xushiwei daluojiazui 360 hao yong feng jie jie dao, han yang qu, wu han shi, hu bei sheng, CN, 430051. Volgens Google translate is dat: ‘Het verhaal is het meest geschikt voor de grote Luo-familie, 360 wordt gebruikt door Fengjie, Hanyang District, Wuhan City, Hubei Province, CN, 430051’.

叙事为大骆家最好用风姐姐到汉阳区武汉市湖北省

Halen we echter de getallen en de interpunctie weg, dan wordt de vertaling: ‘Het verhaal is het beste voor de grote Luo-familie om de windzus te gebruiken om naar het Hanyang-district in de stad Wuhan, Hubei, te gaan’.

De windzus? Zetten we alleen de komma’s terug, dan wordt het: ‘Het verhaal wordt het best ontvangen door Dingjiao Fengjie, Hanyang District, Wuhan City, Hubei Province’. Dat lijkt er al meer op. Blijft een heel verhaal.

Buitenbus

De geestelijk vader van de groene buitenbrievenbus, Friso Kramer, is overleden. In mijn ogen is het een lelijk prul die bus. ‘Functioneel ontwerp’, zo wordt gezegd, maar het is de vraag of postbestellers er ook zo over denken. In de buitengebieden is alleen de kleur wel goed, ware het niet dat het plastic na verloop van tijd vaal wordt en verbleekt. Toch, ze gaan langer mee dan je op het eerste gezicht zou denken.

Bij de brievenbussen van Kramer moet ik altijd denken aan het boek ‘Uit talloos veel miljoenen’ van W.F. Hermans met daarin de onvergetelijke passage over de traditionele diefstal van alle groene brievenbussen op Nieuwjaarsdag.

Een paar honderd meter van de plek waar ik de groene brievenbus fotografeer zie ik een een ander, ietwat scheefgezakt, groen overblijfsel uit vroeger tijden: een in Amsterdamse School-stijl uitgevoerde GEB-verdeelkast. Tegenwoordig van Liander, die het fraaie ontwerp ontsiert met een sticker.

IMG_0610

 

 

Gat

Hier zit zowel de brievenbus als de bel achter een hek. Daarom is er een gat in het hek gemaakt waardoor je met je arm toch nog bij de bel of de brievenbus kunt. Dat was kennelijk nog niet voor iedereen even duidelijk, dus brengt een extra bordje met zelfgeplakte letters onder het gat dat nog maar eens onder de aandacht (grappig, de ‘s’ in zowel ‘post’ als ‘frisia’ zit verkeerdom). Je moet trouwens wel een behoorlijk lange arm hebben om vanaf de weg de brievenbus te bereiken.

Post

Vorige maand werd het krantje ‘The Express’ rondgestuurd, gepubliceerd door Pieter Stapel. The Express verscheen 5 keer in de periode 1986-1988, dertig jaar geleden dus. De aanleiding om een nieuw exemplaar te laten verschijnen was een voetreis door de Chiltern heuvels in Engeland.

Het gevouwen krantje werd voorzien van een wikkel en op 11 oktober verzonden via PostNL. Als snel bleek dat alleen de wikkel aankwam bij de ontvangers, voorzien van een speciale sticker door PostNL. In de sorteermachines was de inhoud uit de wikkel geschoven.

Daarom werd op 13 oktober een nieuwe oplage gedrukt en verzonden, nu in een envelop. Die bereikte in de meeste gevallen rond 15-17 oktober de geadresseerden.

Een maand later wordt echter alsnog bij in elk geval één ontvanger een exemplaar in de originele wikkel afgeleverd. De afstempeling was half op de wikkel, half op de inhoud terechtgekomen:

Documentscans

In dit geval zat de wikkel heel krap om het krantje en is het daardoor heelhuids door de geautomatiseerde sortering en stempeling gekomen. Ook de fluoricentiestreep en matrixprint-code waren normaal aanwezig (maar niet geprint op een witte ondergrond, want deels op de inhoud). Waarom de aflevering dan zolang op zich heeft laten wachten blijft gissen. Al die tijd moet het poststuk ergens zijn gebleven. Is het wellicht in een lus terechtgekomen, omdat de sorteercode niet goed leesbaar was? Een gek idee dat het mogelijk wekenlang rondjes heeft gedraaid op het sorteercentrum, maar niet ondenkbaar.