Middelen

Of het nu middels een sjabloon gemaakt is of met de hand, verzorgd ziet de bewegwijzing in fort Nigtevecht er zeker uit. Natuurlijk heeft elke ruimte een nummer, dat communiceert veel gemakkelijker.

Ruimtes coderen is van alle tijden. In de boekhandel gebruikten we vroeger de benaming ‘2A’ voor een toiletbezoek, zodat dat voor de klanten niet duidelijk was. Het toilet was op de tweede verdieping, achter. Door sommige personeelsleden ook wel misbruikt om even te gaan roken, een krantje te kopen bij de buren of een gulden in de fruitautomaat te gooien.

Advertenties

Route

In de (Kennemer)duinen worden al heel lang wandelroutes uitgezet, welke met kleuren worden aangegeven. Tegenwoordig gebeurt dat met houten paaltjes, waar een plastic wikkeltje om wordt gehangen. Weinig duurzaam, snel stuk en lelijk, want plastic. Eerst ging dat nog met verf, zoals hierboven te nog te zien is (onder de gele band), maar op een bepaald moment zal dat als te tijdrovend zijn bevonden en deed het plastic zijn intrede.

Hier en daar zijn nog de veel oudere stenen paaltjes te vinden, uit de jaren vijftig ongeveer. Die zijn bijna onverwoestbaar, afgezien van het feit dat de (metalen) gekleurde pijlen er soms uit zijn. Maar de onderstaande (op de geel/blauwe route) is ook na zeventig jaar intact gebleven.

IMG_1550.jpg

(Op een route die ik regelmatig loop heb ik zo’n paaltje ‘geadopteerd’. Het werd steeds weer omgetrapt. Ik heb het daarom met de hand opnieuw ingegraven).

 

Mountainbike

In Duitsland zijn ze gek op bewegwijzering. Alle fiets- en wandelroutes zijn overdadig voorzien van bordjes. De routes voor mountainbikers zijn voorzien van dit bordje. Dit is in meerdere opzichten een vreemd geval. Is de fietser met zijn achterwiel in de modder gezakt? Waarom heeft de fiets spatborden als op een motor? Wat is er met de rechterknie gebeurd? Waarom heeft de fiets geen frame of stuur? Dit wordt geen comfortabel tochtje.